Ik verwachtte een betere toekomst in Nederland voor mijn kinderen

Ik was nog geen veertig toen ik naar Nederland kwam, in Nederland werd ik vijftig.
In Suriname liet ik een huis achter en een broer en een zus. We waren met dertien broers en zussen. Ik werkte in Suriname bij Hussein Ali, een drogist. Ik was hoofdcassierster daar. Daarna heb ik gewerkt bij een souvenirshop, ik was beheerder van de shop, de cheffin. Ik was ook zangeres bij Rapar: radio Paramaribo.
Ik verwachtte een betere toekomst in Nederland voor mijn kinderen. Ik had vernomen van mijn familie dat het veel beter voor mijn kinderen zou zijn. Ik heb ze op school gezet en ze hebben allemaal hun diploma gehaald.
Ik ging 1 mei 1980 naar Nederland. Omdat ik met mijn kinderen kwam studeren. Ik heb zes kinderen, de oudste was toen vijftien, de jongste nog een peuter, vier jaar. Mijn andere kinderen had ik al vooruit gestuurd, ik was nu met mijn jongste zoon.
Het was toevallig dat toen net de staatsgreep was, met die December moorden.
Op Schiphol ben ik aangekomen. Alle mensen gingen al weg en ik werd aangehouden. Ik moest een borgsom betalen. Ik weet niet waarom, dat werd me niet verteld. Mijn broer kwam me ophalen. Hij heeft de borgsom betaald. Duizend gulden. Ik alleen moest betalen, andere mensen niet, ik weet niet waarom. Ze hielden een steekproef controle en ik werd eruit gepikt, ik was de ongelukkige. Ik heb het geld uiteindelijk teruggehad, van de ambassade. Toen moest ik naar het hoofdpostkantoor en heb ik de duizend gulden teruggehad.

Ik ging bij mijn broer in Apeldoorn wonen. Het was ver weg. Nederland was een mooi land. We kwamen ’s morgens aan met het vliegtuig. We reisden met de auto. Alles was mooi: de treinen, het verkeer, de drukte: ik vond het spannend! Het was druk! Het was een mengelmoes van trams, fietsers, bussen, alles door elkaar, ik schrok!