Elf uur ’s avonds scheen er nog zon in de zomer, dat was zo raar

Waar ik echt aan moest wennen was de kou. Ik moest dikke kleren hebben, ik maakte ze zelf en stuurde mijn kinderen geld om kleren te kopen.
En het verkeer was hier rechts, in Suriname was het links. Dat was ook wennen. Ik had mijn rijbewijs uit Suriname hier over laten zetten. Ik had een autootje gekocht, het was leuk, ik keek overal. Ik ging alle feesten af. Ik hou van feest, ik ging overal in Nederland met mijn dochter naar feesten.
In de auto zat ik op een kussen, ik was zo klein. Ik had eerst een Simca, toen een Mazda en daarna een Datsun sportauto met open dak, in een zilverkleur. Ja, ik hield van auto’s! Ik was een gentlewoman, zo noemen we dat in Suriname: dat is een flinke vrouw die alles durft en doet.
Een keer was ik bij mijn zus in Vlaardingen en elf uur ’s avonds scheen er nog zon in de zomer, dat was zo raar. En het was zo raar dat het zo vroeg donker werd in de winter.

Eten in Nederland is heel lekker, ik eet geen varkensvlees, ik eet heel geregeld vis.
Ik heb bij mijn schoonzus roti gegeten tot ik niet meer kon, ze maakte speciaal voor mij zonder massala. Ik heb er teveel van gegeten. Toen ik mijn eigen huis kreeg, kocht ik een grote rijstkoker, ik kookte rundvlees, rijst, groente en gebruikte peper, ve-tsin en knoflook. Surinaamse kruiden.
Ik hou ook erg van dal roti, mijn dochter kookt dat vaak voor mij. Maar geen masala, ze weet dat ik daar niet van houd.
Ik ben nooit terug geweest naar Suriname, ik mag niet vliegen vanwege mijn ziekte. Ik vind het leuk dat in de Bijlmer meer Surinaamse mensen wonen dan in Apeldoorn.
Ik had niet verwacht dat ik vooruit zou komen. Andere mensen zeggen dat, maar ik vind ook dat ik vooruit gekomen ben.
Ik had geen probleem met vrienden maken hier, ik heb nog veel contacten met ze. Ik mis niks van Suriname, alleen de zon. Javaanse vruchten kan ik hier krijgen: lychees, khaki, sharonfruit