Oude vriendschap blijft altijd

Ik ben hier gekomen in 1975. Mijn dochter had twee kleintjes en wie kon ze beter verzorgen dan haar moeder. Een was 1 jaar en de ander 4 maanden. Ik heb ze opgevoed tot ze nu 35 en 36 jaar zijn.
Ik heb gevraagd naar een huis, bij sociale zaken. Van de een naar de ander ging ik. Na vier jaar kreeg ik een huis in De Bilt.
In de tussentijd zat ik bij mijn dochter. Mijn dochter werkt nu niet meer, zij heeft 32 jaar ballet gegeven. We hebben altijd een goede verstandhouding gehad.
In Bilthoven woonde zij. Aldoor was ik met de kinderen in huis, ik was met de kleine in huis, die andere ging naar school. Ik was bezig met koken, wassen, strijken. Mijn dochter deed de boodschappen.
Als ik uit huis ging, dan was dat met mijn schoonzus. Zij woonde in Roosendaal. Daar ging ik dan heen met de trein. Je stond versteld: hoge huizen, ik stond even te kijken.
Ik had goede buren, alle buren groette je, verder niet.
In Suriname was dat anders, dan had je een hechtere band, je ziet elkaar veel en als je iemand twee dagen niet had gezien, dan ging je kijken wat er aan de hand was.
Dan mis je mekaar. Oude vriendschap en dat mis ik. Toch, als je alleen zit en je alleen bent met je gedachten dan mis je mekaar heel erg. Ik heb niet veel last van heimwee, oude vriendschap blijft altijd.
Maar ik had twee handen, daar moet je mee werken.
Al die sopropo’s miste ik. Je kent het leven nog niet, heb hier een tijd geleefd en nu heb je alles. In Utrecht had je een Chinese toko, die man had dat allemaal. Hij groette me altijd als ik er kwam: “Hoi Zaandam” en ik sprak zijn taal met hem, hij sprak niet goed Nederlands. Nu zitten zijn kinderen erin. Okra, tajerblad kon je er krijgen.
Ik heb mijn kinderen leren koken, zij hebben leren koken van oma, want het is toch niks zo lekker als van je familie.