Een dame die niet met zich laat sollen

Na vier jaar kreeg ik een vierpersoons flat, op twee hoog, beneden en boven, het was een gezellige woning. Twee slaapkamers, een keuken, een badkamer en balkon, dat was breed, je kon er met zijn achten zitten.
Na mijn operatie vonden mijn kinderen dat er ik niet alleen kan blijven. Ik heb een dochter in Amsterdam, een in Nijmegen en een in België. Zij hebben moeite voor me gedaan.
Drie jaar geleden kwam ik toen hier, in de Venser, in mei
Ik heb 22 jaar in De Bilt gewoond. Ik sprak laatst mijn overbuurvrouw over de telefoon en ze zei: “Evelien, ik mis je op het balkon!”
Ik ga niet veel met de auto, ook niet als iemand anders rijd, alleen korte stukjes: die vrachtwagens, ik krijg en kapot hoofdpijn van!
Ik mis mijn land, maar ben blij dat ik hier zit. Alles wat je in Suriname had, heb je hier ook. Ik miste het niet. Sinds de dood van mijn moeder ben ik niet meer in Suriname geweest.
Ik heb daar nog wel een tweelingzuster, haar bel ik vaak, ze zegt: “Zoals het was, zo is het nu nog” Er is niet veel veranderd. We hebben er nog twee broers wonen, dat zijn haar mensen. Mijn buren zijn ook mijn mensen.

In Bilthoven heb ik wel iets meegemaakt. De markt was er woensdag en zaterdag, het was die dag regenachtig, ik had twee tassen bij me.
Ik zat in de bus terug en voelde een tik aan mijn oor. Ik voelde weer een slag. Ik keek, het waren pitjes van mandarijnen, de jongens achter me waren het.
Ik ging naar ze toe en vroeg de drie “Gaat het ook zo thuis bij je moeder?”. Toen ben ik naar de chauffeur gelopen en vertelde hem: “Alles wat ze eten gaat op de grond en naar mij”. Hij is naar ze geweest. Ze raapten het niet op. Toen heeft hij de deur open gezet en heeft de jongens eruit gezet.
Toen ben ik in De Bilt komen wonen, ik zag een jongen die ik kende, maar weet niet waarvan. Ik herkende hem niet meer. Hij was inmiddels 24 of zo en hij vertelde dat hij mij nooit vergeten was en wat ik had gezegd. Hij schaamde zich er zo voor.