Wij waren de enige kleurlingen in de straat, we werden op handen gedragen

Ik heb geen nare ervaringen gehad met Nederlanders.
We hadden hele leuke buren. Wij waren de enige kleurlingen in de straat, we werden op handen gedragen. De kinderen maakten snel contact en werden uitgenodigd voor de vogeltjesmarkt in Antwerpen, ons zoontje werd uitgenodigd voor voetbal.
We hadden een kennis die op de vaart zat, hij nam dingen voor ons mee. Die boot kwam een keer per maand. Pas later hebben we ontdekt dat er in Pijnacker een planter was die Surinaamse groentes had: mamotica, sopropo en amsoy.
Ik had zelf al vaak andijvie als sopropo gebruikt en wat betreft kruiden: ik had zelf wat meegenomen: massala, pepers. Die heb ik ook zelf geplant, alleen er was bij ons natuurlijk niet zoveel zon, dus ze werden niet zo geurig.
Later leerde ik ook een Surinaams vrouwtje kennen die zoutvlees zelf maakte, zij heeft het mij geleerd. Soms gebruikte ik ook spek. Met de boot kreeg ik ook pomtajer, maar ik had alleen maar een klein raspbordje, later gebruikte ik een Moulinex.
Ik had het hoognodige meegenomen: winterkleding heb ik ook hier moeten kopen. Herman – die overbuurman – wist waar we die het beste en goedkoopste konden kopen.
Na twee jaar gingen we weer terug naar Curaçao, in 1973. Maar ik heb twee leuke jaren gehad.
Toen zijn we een keer drie weken op vakantie gegaan naar Amerika; toen dacht ik pas: Nederland is niks, Nederland is klein, toen ik op Fifth Avenue stond.
Mijn moeder en zus zijn ook nog op vakantie gekomen. Mijn vader niet, Ïk heb gewerkt met Nederlanders” en wilde dus niet komen. Later is mijn vader toch gekomen en was verbaasd: “Overal waar je kijkt, kun je naar Utrecht” zei hij naar aanleiding van de borden langs de snelwegen. “Die Nederlanders hebben toch meer dan ik dacht”.