Your browser doesn't seem to support JavaScript, or it is turned off.
verhaal

Ik voel me hier op mijn gemak

Elvia O’Neill-René (1931) vertelt over haar beslissing om definitief te blijven

  • elvia oneillrenee a.jpg

    elvia oneillrenee a.jpg - 

    Elvia O'Neill-Renée stapt in een rondvaartboot in Amsterdam. 1979

In 1976 ben ik teruggekomen voor een half jaartje, toen ben ik weer teruggegaan, wegens persoonlijke omstandigheden. In 1979 heb ik de knoop doorgehakt: ik was toen 48 jaar en klaar voor een nieuw leven. Ik kwam hier omdat mijn jongste zoon individueel onderwijs moest hebben, op Curaçao was dat er niet. Om een woning te hebben, moest je economisch gebonden zijn.
Mijn dochter ving ons op, haar man was hier voor studie. Ze woonden in Grubbehoeve. In 1970 was ik al eens in de Bijlmer geweest: een kennis van me woonde er. Toen dacht ik: “Wow, hier wil ik nooit zijn”.
Maar mijn dochter woonde er dus en ik 1979 was ik er. Mijn man onderhield me wel, maar zijn bijdrage was niet genoeg dus ik moest gaan werken om een eigen woning te krijgen. Ik heb toen gesolliciteerd. Ik kon werken in de linnenkamer in het Henriette Roland Holst-huis: een verzorgingshuis met aanleunwoningen. Ik werkte in de linnenkamer. Ik kwam in mei en in augustus had ik al een baan, parttime. Mijn zoon was toen vijftien.
In augustus kreeg ik ook een woning op dezelfde etage als mijn dochter, in Grubbehoeve. Er woonde ook een kennis op een andere etage.
Ik ben ben tweedehands dingen begonnen, een wasmachine en een koelkast. Het was tweedehands, maar het waren goede dingen. Ik had ze van een Hollandse collega die ook met ze begonnen was. Ze had nieuwe, ze heeft me haar oude gegeven. Van iedereen heb ik wat gehad tot ik genoeg gespaard had voor een bank. Ik kan niet zeggen dat ik een nare start heb gehad.
Ik ben nooit teruggeweest.
Ik heb elf jaar gewerkt in het Henriette Roland Holsthuis. Toen ging ik in de VUT, in 1990. Mijn ouders waren behoeftig in Suriname. Ik heb mijn woning opgezegd want ik zou hen langdurig verzorgen. Met mijn zus had ik afgesproken om en om elke zes maanden naar Suriname te gaan om ze te verzorgen. Ik had bij mijn dochter een kamer.
Maar het duurde maar kort: na twee jaar waren ze allebei overleden. Toen heb ik besloten definitief hier te blijven: hier zijn mijn kinderen, op Curaçao heb ik niemand, naar Suriname ga ik alleen met vakantie.
Toen heb ik een woning gekregen in Osdorp, daar heb ik twaalf jaar in een seniorenwoning gezeten, daarna ben ik naar De Venser gekomen, dit is dichter bij mijn kinderen. Hier heb ik ook kennissen, een leuk clubje. Ik voel me hier op mijn gemak.

Voeg een reactie toe

Post title

Post url

Your comment

Author

Comment

Mail

Website

titel *verplicht

reactie

Houd me op de hoogte

naam

email