Als je nagaat, ik kreeg negentig gulden in de maand en ik begon hier met elfhonderd, in de verpleging. Mijn zus zei altijd: “Hier in Holland wordt je betaald op je papieren. Hoe meer papieren je hebt, hoe meer je krijgt”. Elfhonderd kreeg ik. Dan ben ik toch gek? Toen zei mijn vader: “Nooit meer terugkomen, dat heb ik in 45 jaar op mijn werk nooit verdiend.” Dus ik heb ook de behoefte niet om te gaan. De kinderen helemaal niet, de kleinkinderen totaal niet, die kennen niemand daar.
Wat ik ook deed in de verpleging, ik ging altijd tussen de Hollandse meisjes zitten en dan te vragen: “Hoe doen jullie dit, hoe zeggen jullie dat?”
In Suriname ben ik gewend: “Zet het daar, no?! Zet het daar!” of: “Geef me dat ding no?!”. “Zou je me dat ding willen geven?” Dus dat zijn al die gewoontes. Ik volgde ze op de voet toen ze dat deden en ik bleef ze vragen waarom ze dat deden, waarom, waarom, waarom doe je dat, waarom zeg je dat?

Als je in zo’n land komt, en je ziet die dingen. De eerste dag dat ik mist zag, was in Den Dolder, ging ik naar buiten, voelen: “Hoe kan dat?” Was allemaal zo wit. En een leuke opmerking: ik kwam hier 1 januari: sneeuw, en in Suriname heb je dan het spoor, de treinen die rijden. Op de spoorbaan heb je allemaal scherp wit, wit zand. En toen zei ik tegen mijn zus, “Nu zie ik waarom die bomen hier geen bloemen hebben, en geen vruchten!” Ik stond voor het raam. “Wat is dat toch raar?! Dat komt allemaal door dat scherp zand dat jullie hier hebben, dat witte zand, jullie moeten mest erop doen”. Maar dat was sneeuw op de grond! Je staat versteld, Je kan je niet voorstellen als je in zo’n land komt, dat ze zo doen. Wat me ook opviel. Ik werd jarig en ik nodigde wat collega’s uit. Ook de directeur. Het was een gewone man, hoor, hij was directeur, maar heel gewoon. Hij kwam binnen en ik nam zijn jas aan en het eerste wat ik zei was “Hebt u al gegeten?” “Ja, ik heb al gegeten”. Toen heb ik et...

En in datzelfde jaar, want ik was moeder van zeven kinderen en ik was net gescheiden. Toen was ik bij mijn ouders, toen heb ik drie kinderen laten overkomen. Ik ging ’s avonds kantoren schoonmaken om geld te sparen om de reis te betalen.
Ik moet zeggen, ik ben heel goed opgevangen hier in Holland. Ik heb nooit problemen gehad., ik heb op goede kamers gewoond, overal waar ik kwam, werd hulp aangeboden.
Ik ben erg ondernemend, ik stap gewoon naar binnen en vraag gewoon: hoe zit dat, wat kan ik doen
Dat heeft me geholpen, in drie jaar heb ik alle zeven kinderen hier. En met werk. 1 januari 1967 was dat.
Ik denk dat ik het verhaal van mijn dochter heb verteld? Ik durfde heel veel. Toen ik bij mijn nichtje ingetrokken ben, toen wilde ik zo gauw mogelijk naar een eigen woning. Maar dat kreeg je niet makkelijk in Amsterdam. Toen ben ik met twee andere collega’s gaan wonen. Op een kamer, een kleine kamer. Mijn dochter woonde al twee jaar hier. Die is er ook ingebracht op die kamer.
Was een hele goede hospita. Ik heb altijd geluk gehad, ik ben nooit afgewezen. Nooit, nooit, nooit.
Toen kwam een familielid van mijn man aan de deur, die zegt, “Ik heb een hele grote kamer. Ik krijg een huis en de kamer waar ik woon, aan de Lairessestraat in een heel prachtige buurt, komt vrij”. Toen ben ik daar in getrokken en een maand later kwam er weer een kamer vrij. Toen heb ik het voor mijn kinderen genomen. Zo zijn we bij elkaar gekomen. Ik heb moet zeggen, ik ben op zich erg ondernemend, het kan me niet schelen. Je kan vragen.
Het verschil, ik heb alles zelf moeten oplossen . En ik had een dochter. Ik ging naar het Maarten Luther verpleeghuis. Een verpleeghuis, toen ging ik daar solliciteren voor haar. Toen vroeg die zuster me:
“Wanneer bent u geboren?” Ik zei “5 juni 1950”. Ze bleef me aankijken: “Ik geloof u niet”. Ik zei: “Wat gelooft u niet, ik zit niet te liegen?” Ik zeg: “Oh, wacht, ik zal het verklaren: i...

Er wordt me weleens gevraagd of ik verlang naar Suriname, maar dat is totaal niet. Het was een heel andere tijd, andere mensen. Ze willen jou ook daar niet meer hebben: je bent dit, je bent dat. Je moet steeds geld geven. De mensen daar zijn heel anders grootgebracht. Ik heb de tijd meegemaakt dat de Hollanders het daar te vertellen hadden. Je werd ook zo, je mocht geen Surinaams spreken. Daarbij had ik een Hollandse grootvader, die was marinier: ik kom uit een Duitse vader en een Zeeuwse moeder. Dus die bracht al die regels die je had in Nederland bij ons thuis, waren Hollands. We hadden twee erven met het grootouderlijk huis. Daar ben ik grootgebracht. Wat in Nederland gebeurde, gebeurde ook daar in huis. Dus dat verschil is zo ontzettend groot, qua opvoeding. Dat hangt er vanaf welke huishouding je opgroeit.
Als je dan komt, zal je moeten aanpassen en ja, ik ben met een doel naar Holland gekomen, dat heb ik bereikt en dan ga ik niet terug.

Ik had in Suriname een verpleegkundige opleiding gehad, verpleegkundige A: ik was maatschappelijk werkster, ik werkte in een lepradorp, de Esther stichting. En ik wilde verder studeren. Er was een groep Hollandse vrouwen van wie de mannen daar uitgezonden waren en hebben ze een groep gevormd voor de ex-lepralijders. Na mijn trouwen ging ik niet meer de hele dag werken en kwam bij de leprapolie. Er was een dokter daar, die zei tegen mij: “Ga verder studeren!” Elke keer weer zei hij dat tegen mij en toen ben ik gaan nadenken. Toen heb ik hier gesolliciteerd hier, om met psychisch gestoorde mensen om te gaan, want dat had ik nog niet aangepakt. Toen ben ik hier terecht gekomen, mijn zus woonde al jaren in Limburg, die ving me op, daar heb ik twee maanden gezeten en toen kon ik werken in het Slotervaart verpleeghuis.
Ik was veertig toen ik in Slotervaart kwam, tussen allemaal jonge meisjes: die hielden afstand. In grammatica was ik heel goed toen. Heb nooit moeilijkheden met ze gehad. Ik kwam individueel,...

Na vier jaar kreeg ik een vierpersoons flat. Ik was de vierde kandidaat voor die woning. Het was twee hoog: beneden en boven, ik zeg je eerlijk: het was zo’n gezellig huis! Een prachtig huis, twee slaapkamers, een keuken, een badkamer en een balkon, prachtig breed, daar kon je met z’n achten op zitten.
Na mijn operatie vonden mijn kinderen dat er ik niet alleen kan blijven. Ik heb een dochter in Amsterdam, een in Nijmegen en een in België. Zij hebben moeite voor me gedaan.
Drie jaar geleden kwam ik toen hier, in de Venser, in mei
Ik heb 22 jaar in De Bilt gewoond. Ik sprak laatst mijn overbuurvrouw over de telefoon en ze zei: “Evelien, ik mis je op het balkon!”
In het leven zelf zit je er en zie je dat ze er zijn.
Ik ga niet veel met de auto, ook niet als iemand anders rijd, alleen korte stukjes: die vrachtwagens, ik krijg er kapot hoofdpijn van!
Ik mis mijn land, maar ben blij dat ik hier zit. Alles wat je in Suriname had, heb je hier ook. Ik miste het niet.
Sinds de dood van mijn moeder ben ik niet meer in Suriname geweest.
Ik heb daar nog wel een tweelingzuster, haar bel ik vaak, ze zegt: “Zoals het was, zo is het nu nog” Er is niet veel veranderd. We hebben er nog twee broers wonen, dat zijn haar mensen. Mijn buren zijn ook mijn mensen.

In Bilthoven heb ik wel iets meegemaakt. De markt was er woensdag en zaterdag, het was die dag regenachtig, ik had twee tassen bij me.
Ik zat in de bus terug en voelde een tik aan mijn oor. Ik voelde weer een slag. Ik keek, het waren pitjes van mandarijnen, de jongens achter me waren het.
Ik ging naar ze toe en vroeg de drie “Gaat het ook zo thuis bij je moeder?”. Toen ben ik naar de chauffeur gelopen en vertelde hem: “Alles wat ze eten gaat op de grond en naar mij”. Hij is naar ze geweest. Ze raapten het niet op. Toen heeft hij de deur open gezet en heeft de jongens eruit gezet.
Toen ben ik in De Bilt komen wonen, ik zag een jongen die ik k...